هفته از یکشنبه شروع شد. شنبه ای نبود. و شاید بود و قبل از تاریخ بود. شاید وقتی که شنبه آمده بود من آنقدر بزرگ نبودم که یادم بماند. نمیدانم...اما هرچه که بود هفته از یکشنبه شروع شد!

سایه از اتاق بیرون رفت. سایه ، من بود و من نبود. از من بود و من نبود. با من بود و من نه...

همان وقتی جدا از من رفت که هفته شروع شده بود از یکشنبه.سایه بیرون رفت. نمی دانست دنبال چه! ادای من را درآورد. ادای تختم را. ادای تک تک آجرهای اتاقم را. وشکلهای بی هویت هزاران موجودیت مشکوک که در اتاق جا گذاشت را تقلید کرد...

دوشنبه شد:سایه شکل گلدان اتاقم از راه باریکی می گذشت که کلاغ رسید. کلاغ قصه ی ما از همان کلاغهایی بود که هیچ وقت به خانه اش نمی رسید. مثل همه ی کلاغهای قصه های دیگر. که اگر به خانه هایشان برسند انگار چیزی از دنیا کم می آید! با همان صدای گوش خراشش گفت: بی خیال رفیق سیاهم!گلدانی که نباشد چه نیازی به سایه دارد؟ الحق که تقلیدکار بی خاصیتی هستی...

سایه نگاهش کرد.گوشه هایش وا رفتند و روی چمنها پهن شد. با خودش گفت: اصلا چرا سایه؟...وقتی هرچیز خودش است چه سایه باشد و نباشد...چرا سایه...؟

سه شنبه شد: سایه عینک به چشمهایش زد. ژست فیلسوفانه ای به خود گرفت. دیگر جواب سلام سایه های دیگر را نداد. و تمام روز با خودش گفت:...من هستم...هستم...هستم...نشان به آن نشان که دارم راه می روم و فکر می کنم...

چهارشنبه شد: پروانه ای در آن بالابالاها پر میزد. کودک نوپایی سایه ی پروانه را می پایید . بلند شد و خواست بگیردش...اما نشد...سایه ی پروانه روی دستش آمد...با آن یکی دستش خواست بگیردش...اما باز هم نشد. سایه می آمد روی هر چیزی که می خواست بگیردش...

پنجشنبه شد: سایه تمام روز را راه رفت...با خود گفت:...من نیستم!!!...و بعد فریاد زد:...من نیستم و این لکه های سیاهی که می بینید یک توهم گول زننده ی بی رحم است...و صدایش در مغزش زجر ممتدی داشت...

جمعه شد: سایه دلش گرفته بود. بی شکل و بی حالت روی چمنها تمام روز را خوابید و دیگر به هیچ چیز فکر نکرد...

از اتاق بیرون رفتم و سایه ام زیر پایم افتاد. می خواستم دستهایش را بگیرم برای اولین بار...روی زمین دراز کشیدم...کف دستهایم روی زمین بود...سایه شد من...هم اندازه ی من...و کف دستهای هم را لمس کردیم و صورتم به صورتش چسبید...مثل علفهای خیس ِ باران خورده بود لمسش...

وقتی به اتاق برگشتیم غروب بود.سایه کمرنگ شده بود. داشت محو میشد و می مرد...درست مثل همیشه وقتی که فکر می کردم دارد می میرد و بعد از کمرنگ ترین حالتش... شب شد و سایه بزگ شد

انگار همه  سایه های دنیا به هم پیوستند و سایه ی عظیم شب همه شان را دربر گرفت...

حالا من فکر می کردم:...سایه نبود..بود و نبود...فقدان نور خورشید بود. در تقابل سطح روشنی بود که ایجاد میشود. و ضدیتی بود با آفتابی که آفریننده اش است...بودِ نا مستقل ِ بی حقیقتی...

خوابیدم...

بیرون جغدها فکر می کردند...و ریز ریز می خندیدند...به فکرهای من شاید!

جهان تاریک بود و سایه بود تمام. خورشید ِ کوچکی بود با عمر کوچکی که او هم سایه می آفرید حتی!

سایه بی هویت نبود و نامستقل...سایه بود تماما همه چیز...همه چیز...همه چیز...

جغدها خوابیدند...

هفته تمام شد...

شنبه...نرسید...!